Zwierząta w wejherowskim parku

img

BIELIK ZWYCZAJNY (Haliaeetus albicilla)

Bieliki należą do rodziny jastrzębiowatych. Długość ciała bielika to ok. 85-95 cm., samica jest trochę większa od partnera., waży 3-6 kg., długość życia 21-30 lat (w niewoli do 40 lat). Mają brązowe upierzenie, biały krótki ogon, skoki nieupierzone. Zamieszkują wybrzeża Morza Bałtyckiego, zachodnie wybrzeża Półwyspu Skandynawskiego, wschodnią Europę, Irlandię, Szkocję, Islandię, Grenlandię, oraz Azję na północ od Himalajów. W Polsce bieliki występują głównie w regionie wybrzeży morskich, pojezierzy i dolin dużych rzek. Jest to gatunek osiadły. Zimę spędzają w pobliżu gniazda. Bielik buduje gniazdo podobne do bocianiego, umiejscowione wysoko na starych drzewach (18-25 metrów nad ziemią). Średnica gniazda potrafi dochodzić do 2 metrów. Bieliki potrafią gniazdować w niewielkich odległościach od siebie (280 metrów)1. Tworzą one stałe pary na całe życie, które używają na stałe od 2 do 5 gniazd; zdarza się, że para używa tylko jednego gniazda. W okresie toków ptaki wykonują ponad swoim terytorium lot godowy; podczas którego samiec napiera na samicę by ta przekręciła się na grzbiet i mogła połączyć się szponami z partnerem.

img

Samica składa 2-3 białe mało nakrapiane na gliniasto-żółto jajka, które wysiaduje przez 38 dni. Młode opuszczają gniazdo po minimum 10 tygodniach. Lęg występuje raz w roku, na początku marca. Bieliki żywią się dużymi rybami (np.: leszcz, karp, szczupak, płoć), drobnymi ssakami (np.: zające, króliki) i ptakami wodnymi, nie gardzą też padliną. Teren żerowiska potrafi obejmować do 6 km od gniazda. Bieliki objęte są ścisłą ochroną gatunkową.

Alex i Maja zamieszkują u nas od lipca 2016r.
Alex został prawdopodobnie zaatakowany przez drapieżnika; nie widzi na prawe oko, kiedy został znaleziony miał już wybarwione pióra w ogonie na biało. Jego wiek określa się na ok. 7 lat. Pochodzi z wielkopolskiego ośrodka rehabilitacji gdzie odzyskiwał siły po przegranej walce.
Maja, partnerka Alexa pochodzi z okolic Olsztyna. Ma uszkodzoną łapę- nie ma dwóch szponów i jest młodsza od Alexa o ok. 3 lata. Podobnie jak Alex pochodzi z ośrodka rehabilitacji. Warunki mieszkalne jakie mają zapewnione w Wejherowie są znacznie lepsze od tych które ptaki miały w ośrodkach. W takich placówkach często jest przepełnienie bo trafiają tam różne dzikie zwierzęta a każde ma inną historię.

img

Ciekawostki:

-"To nie orzeł przedni lecz orłan, zwany bielikiem, widnieje w naszym godle narodowym. (...) Pomyłkę odkrył Rafał Lipiński, fotograf i znawca przyrody. Zwierzę z godła ma nieopierzone w całości skoki, natomiast orły mają pióra aż po palce. Inny jest też kolor dzioba."2 - „Bielik nie jest typowym orłem, gdyż te należą do rodzaju Aquila. Niektórzy określają grupę, do której należy bielik, jako orłany, są to duże ptaki szponiaste występujące na wszystkich kontynentach oprócz Ameryki Południowej” 3.

Bibliografia:

  • 1. A. G. Kruszewicz, Ptaki Polski, Multico Oficyna Wydawnicza, 2008
  • 2. Angorka nr 29 (20 VII 2014), Godło bez orła, Oz na podst. www.tvn24.pl
  • 3. D. Marchowski, Atlas ptaków, Wydawnictwo SBM, 2013.
img

ŻURAW KORONIASTY „KORONNIK” SZARY (Balearica regulorum)

Ptak z rodziny żurawi o szarym upierzeniu z białymi fragmentami na skrzydłach oraz charakterystyczną, złotą koroną na głowie. Są to osobniki pochodzące z hodowli. Ich pierwotne miejsce występowania to Afryka gdzie zasiedlają tereny podmokłe w pobliżu zbiorników wodnych. Nasze okazy to ciekawskie dwulatki, które powoli pierzą się i zaczynają przypominać dorosłe koronniki. Młode żurawie są opierzone na szaro- brązowy kolor. Przeważnie po roku życia młode uzyskują szatę dorosłą. Zachwycają popielatą barwą, bujną koroną z piór na głowie oraz „czerwonymi koralami” w okolicach wola. Są to tzw. przydatki głowowe; mięsiste wyrostki które mogą wypełniać się krwią co powoduje ich usztywnienie i powiększenie. U ptaków narząd ten wykorzystywany jest podczas zalotów i łączenia się w pary. Dobrze rozwinięte przydatki świadczą o dobrej formie osobnika i wysokim poziomie testosteronu co sugeruje potencjalnej samicy, że konkurent jest zdolny do rozrodu i obrony gniazda. Są wszystkożerne, żywią się zarówno nasionami (również roślin strączkowych), orzechami, jak i owadami, jaszczurkami, czy też drobnymi płazami. Zjadają również kukurydzę z upraw, preferują jedzenie jej wprost z kolby. Niekiedy potrafią towarzyszyć większym ssakom, zaobserwowano też jak podążają za bydłem, które wypłasza owady z trawy. img Prowadzą dzienny tryb życia. W odróżnieniu od innych gatunków z rodziny żurawi koronniki szare siadają na drzewach a zdarza się też, że zakładają tam gniazda. Para żurawi na ogół tworzy dozgonne małżeństwo. Dymorfizm płciowy praktycznie nie występuje. Samce są jedynie trochę większe. Samica składa od 2 do 5 jaj i wysiaduje przez okres ok. 30 dni wspólnie z samcem. Pisklęta wylęgają się po 28-31 dniach. Młode osiągają zdolność do lotu po 2-3 miesiącach. Długość ciała wynosi 100–110 cm, rozpiętość skrzydeł 180–200 cm, masa ciała 3–4 kg.

Gatunek ten jest zagrożony wyginięciem - przypisuje się mu bardzo wysokie ryzyko wymarcia w stanie dzikim w niedalekiej przyszłości, ma status EN w Czerwonej Księdze Gatunków Zagrożonych. Ciekawostką jest fakt, że Koronnik szary został wybrany jako narodowy symbol Ugandy, podczas panowania brytyjskiego był umieszczany na odznakach ugandyjskich żołnierzy.

img

Łabędź czarnoszyi (Cygnus melancoryphus)

Najmniejszy przedstawiciel gatunku Cygnus. Pierwotnie zasiedlał tereny Ameryki Południowej; najliczniej spotykane są w Patagonii i Ziemii Ognistej (archipelag u południowych wybrzeży Ameryki Płd). Osiedla się głównie przy brzegach jezior a także w sąsiedztwie bagien i lagun. Zimą ptaki te migrują do Paragwaju i Brazylii. Charakteryzują się czarną szyją, białym korpusem i szarymi nogami. Przy oku mają białą przepaskę, dziób czerwony z widocznym zgrubieniem w formie narośli (jest bardziej widoczna u nieco starszych ptaków) i różową woskówką. U samców zaobserwowano powiększanie się narośli podczas okresu godowego. Dymorfizm płciowy praktycznie nie występuje, waga samca wynosi do 5 kg a samicy ok 4 kg, przy długości ciała ok. 120 cm. Gniazdują na brzegach, okres lęgowy przypada na czas jesienno – zimowy. Samica składa ok. 4-5 jaj i wysiaduje je sama przez okres 36-40 dni. Samiec w tym czasie znajduje się w pobliżu i troskliwie strzeże partnerki. Pisklęta mają brązowo-szarą szyję oraz jasnoszare nogi i dziób. img Rodzice roztaczają troskliwą opiekę nad nimi we wczesnym wieku m.inn. przewożąc je na swoim grzbiecie. W porównaniu do innych łabędzi robią to częściej i dłużej. Podstawą diety (jak i u innych gatunków łabędzi) są rośliny wodne ale oprócz tego też drobne owady a w porze lęgów ikra ryb. Łabędź czarnoszyi jest gatunkiem, który większość swego życia spędza w wodzie z powodu dotylnej pozycji nóg co sprawia, że na lądzie poruszają się dość niezdarnie. Jest bardzo cichym ptakiem jednak niepokojony zwłaszcza podczas lęgów potrafi wydawać serię cienkich gwizdów.

Nie należy do gatunków zagrożonych, jest chętnie hodowanym ptakiem ozdobnym chociaż jego chów nie należy do najłatwiejszych.

img

Łabędź czarny (Cygnus atratus)

Gatunek ptaka z rzędu blaszkodziobych. Rdzennie zamieszkujący tereny Australii i Tasmanii . W Nowej Zelandii z powodzeniem został introdukowany już w 1864 r, potem jego hodowla zawędrowała do Europy i Ameryki północnej. Występuje głównie na terenach podmokłych, można spotkać go na ujściach rzek, zarośniętych i bagnistych terenach a także w morskich lagunach. Łabędzie czarne najmniej ze wszystkich łabędzi przywiązują uwagę do terytorium. Jak wskazuje nazwa rodzajowa łabędź ten ma piękne czarne upierzenie z białymi końcówkami lotek i czerwonym dziobem. Młode są ciemnobrązowe o jasno obrzeżonych piórach. Rozmiar ciała dorosłego osobnika wynosi ok 110-140 cm a rozpiętość skrzydeł 160-204 cm. Samice są niewiele mniejsze od samców(ważą ok 3,5 kg a samce do 8kg) a odcień piór jest delikatnie jaśniejszy Jest to gatunek monogamiczny, składa lęgi cały rok. Gniazdo najczęściej zbudowane jest w formie eliptycznego kopca ze sterty roślinności o średnicy u podstawy ok 1m i 40 cm wysokości na wodzie lub w jej okolicy. Samica składa ok 5-6 jaj o zielonkawym kolorze, wysiaduje je przez okres 35-40 dni wspólnie z samcem, co nie jest typowe u innych gatunków łabędzi. Pisklęta są zagniazdownikami, niemalże zaraz po wykluciu opuszczają gniazdo.

Podstawą diety tych łabędzi są rośliny wodne, które potrafią wyłowić nurkując nawet do głębokości 1m, dzięki długiej esowatej szyi .Na lądzie jedzą również trawę i zioła. img Łabędź czarny na przełomie XVII/XIX w. został sprowadzony do Europy, gdzie do dziś jest chętnie hodowanym ptakiem ozdobnym. Zdarzają się ucieczki z prywatnych hodowli w wyniku których obserwuje się nawet składanie lęgów na wolności (przypadki dość częste w Wielkiej Brytanii). Samodzielna populacja tego gatunku istnieje w Holandii. W Polsce tylko raz zaobserwowano gniazdującą dziko parę; koło Raciborza w rezerwacie Łężczak.

Jako ciekawostkę można wymienić przypadek łabędzia czarnego na niemieckim jeziorze Aasee, który upodobał sobie jako wybrankę biały rower wodny w kształcie łabędzia. Zalotnik bardzo się stara o „samicę”; wydaje miękkie dźwięki, pływa wokół niej i broni przed żaglówkami. Ptak jest okoliczną atrakcją turystyczną a na okolicznych straganach można nabyć różne gadżety z wizerunkiem nietypowej pary.

Polecamy

O nas

img

Wejherowski Zarząd Nieruchomości Komunalnych powstał na podstawie Uchwały numer IVk/XXXVII/430/2006 Rady Miasta Wejherowa z dnia 21.02.2006 r. w sprawie likwidacji zakładu budżetowego Wejherowski Zarząd Nieruchomości Komunalnych w Wejherowie i przekształcenia go w jednostkę budżetową.

Kliknij w poniższy odnośnik, aby uzyskać więcej informacji:

img

Współpracujemy z:

Administratorzy nieruchomości współpracujący z Wejherowskim Zarządem Nieruchomości Komunalnych:

Galeria Zdjęć

img img img img img img

Zapraszamy

Znajdziesz w galerii zdjęcia obiektów objętych naszą opieką.